Projekt ustawy o zmianie ustawy o finansowaniu zadań oświatowych

21.09.2018 09:56

Display_liberalno-spo_eczni_zd.

W projekcie ustawy o zmianie ustawy o finansowaniu zadań oświatowych proponujemy następujące zapisy:

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2018 r., poz. 967), obowiązującej od 1 września 2018 r. na podstawie art. 76 pkt 14 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203) wprowadza się
następujące zmiany:

1) oznaczenie dotychczasowej treści art. 10a Karty nauczyciela jako ustęp pierwszy

2) dodanie ustępu drugiego o następującej treści:

„Obowiązek zatrudnienia na umowę o pracę, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy nauczycieli specjalistów lub terapeutów, w szczególności pedagogów, logopedów, psychologów oraz pracowników pedagogicznych realizujących zalecenia zawarte w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego, a także w opiniach o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.”

Uzasadnienie

Obowiązujący od 1 września nowy art. 10a Karty Nauczyciela, przewidujący wymów zatrudniania nauczycieli na umowę o pracę w niepublicznych przedszkolach, innych formach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2, ma
zastosowanie do zatrudniania wszystkich nauczycieli niepublicznych przedszkoli, szkół i placówek, niezależnie od zajmowanego stanowiska czy wymiaru zatrudnienia. Obecnie ma on zastosowanie również do zatrudnienia nauczycieli pedagogów, psychologów, logopedów, terapeutów pedagogicznych, wychowawców, w tym także nauczycieli, którzy dotychczas prowadzili zajęcia w ramach własnej działalności. Argumentem i założeniem legislacyjnym takiej zmiany miało być zapewnienie odpowiedniej jakości procesu nauczania w tych jednostkach, bezpieczeństwa uczniów i wychowanków, oraz możliwość korzystania z uprawnień pracowniczych. O ile argumenty te należy uznać za słuszne w stosunku do nauczycieli
realizujących stałe kształcenie, wychowanie i opiekę nad dziećmi w związku z realizacją podstawy programowej, o tyle nie korespondują one z zatrudnianiem specjalistów do prowadzenia zajęć specjalistycznych lub różnego rodzaju terapii, zwłaszcza terapii dzieci niepełnosprawnych zaleconych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego lub dzieci posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Nauczyciele specjaliści prowadzą zajęcia według niewielkiej liczby godzin zajęć specjalnych koniecznych do przeprowadzenia w placówce, stosownie do liczby dzieci objętych daną
terapią. Asystenci uczniów, nauczyciele wspomagający, specjaliści czy terapeuci są starannie dobierani do potrzeb dziecka objętego terapią oraz posiadającego indywidualne zalecenia programu terapii i nie wiążą się z jedną placówką, lecz pracują w kilku jednocześnie, zazwyczaj prowadząc własną działalność gospodarczą. W żaden sposób nie wpływa to na jakość prowadzonych zajęć specjalistycznych i w tym zakresie założenia wprowadzonego obowiązku
zatrudniania na umowy o pracę są zupełnie nielogiczne i niezrozumiałe. Swoboda w zatrudnianiu specjalisty umożliwia placówce dobór terapeuty do indywidualnych potrzeb dziecka w porozumieniu z rodzicami, tym samym wręcz zwiększając jakość prowadzonych zajęć. Specjalistyczna wiedza i wykształcenie do prowadzenia zajęć terapeutycznych w ogóle wyklucza możliwość ingerencji dyrektora placówki w sposób prowadzenia terapii, zatem sprawowanie nadzoru i kierownictwa nad pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy jest w takich wypadkach zupełnie wyłączone. Terapeuta stosownie do postępów w terapii sam dobiera odpowiednie metody pracy z dzieckiem, czego efekty przejawiają się wyłącznie w postępach
rozwojowych dziecka, a dyrektor placówki (pracodawca) nie ma w tym zakresie odpowiedniej wiedzy. Nie powinien zatem ingerować w sposób prowadzenia terapii i nie posiada nawet terapeutycznego kontaktu z dzieckiem w trakcie prowadzenia zajęć. Założenia, które legły u podstaw wprowadzonej zmiany w zakresie zatrudniania specjalistów i terapeutów są pozbawione racji i oderwane od rzeczywistości terapeutycznej pracy z dziećmi. Specjaliści i terapeuci przebywają w placówkach niewielką ilość godzin w stosunku do wymiaru godzin
pełnego etatu i sami nie są zainteresowani wiązaniem się z placówkami fikcyjnymi umowami o pracę na dziesiętne części etatów. Nawet w placówkach o statusie placówek integracyjnych liczba dzieci wymagających specjalistycznych zajęć nie jest na tyle duża, aby rodziła konieczność prowadzenia zajęć specjalistycznych i terapeutycznych w rozmiarze zbliżonym do rozmiaru godzin pełnego etatu, czy nawet połowy etatu. Dostępność różnorodności form
zatrudniania specjalistów i terapeutów w placówkach umożliwia tym placówkom przyjmowanie nawet niewielkiej liczby dzieci wymagających terapii, zaś rodzicom tych dzieci stwarza większe możliwości wyboru odpowiedniej placówki i doboru odpowiedniego terapeuty. Umożliwienie przebywania dzieci wymagających terapii w środowisku dzieci o niezaburzonym rozwoju, czyli w przedszkolach, w których liczba dzieci objętych terapią jest stosunkowo niewielka, jest również niezwykle istotną wartością dla powodzenia terapii. Regulacja nowego art. 10a Karty Nauczyciela w zakresie w jakim dotyczy nauczycieli specjalistów i terapeutów oraz asystentów nauczycieli jest wyjątkowo szkodliwa dla:

jakości terapii dziecka rozumianej jako swobodny dobór odpowiedniego specjalisty do indywidualnych potrzeb dziecka, za czym idą przecież znaczące koszty ponoszone przez placówkę i rodziców dziecka;

swobody wyboru odpowiedniej placówki przez rodziców – która to placówka przed
wejściem w życie art. 10 a Karty Nauczyciela miała możliwość bez znaczącego zwiększenia kosztów wywiązania się z programu terapii poprzez nawiązanie ze specjalistą umowy odpowiedniej do rozmiaru potrzeb danego dziecka czy danej placówki;

obciążenia finansowego dla rodziców ponoszących główny koszt terapii dzieci, bowiem
wzrost kosztów zatrudniania specjalistów i terapeutów nie może doprowadzać placówek do nieopłacalności terapii, a zatem de facto koszt ten zostanie przerzucony na rodziców dzieci decydujących się na prowadzenie terapii i pozostawienie dzieci w dotychczasowych placówkach, głównie ze względu na miejsce zamieszkania, miejsce pracy i przywiązanie dziecka do środowiska danej palcówki.
























..